ఒకడు చెరువు ఒడ్డున కూర్చొని ఆ ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తున్నాడు. కొద్ది సేపటికి ఆ ఒడ్డు, నీటిపై వాలి ఉన్న నిద్ర గన్నేరు చెట్టు, నీటి పై తేలుతున్న ఎర్ర తామరలు, కువకువ లాడుతున్న నీటి పక్షులు, ఈదుతున్న బాతులు, ఆ చెరువు, వీటి అన్నింటి తో తాను ఒకటి అయ్యాడు. ఆలోచనా రహిత స్థితి.
ఆ అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి లో ఉండగా ఆమె వచ్చి, 'ఈ నాచు పట్టిన రాయి దగ్గర ఏం చేస్తున్నావ్? అలా ఊర్లోకి పద. పండగ హడావిడి చూద్దాం' అన్నాది.
తపోభంగం.
'నువ్వే ఇలా రా. వచ్చి పక్కన కూర్చొని అలా ఈ చెరువు చూడు ఎంత బాగుందో'
వచ్చి కూర్చుంది.
కొంతసేపటికి ఆ ఇద్దరు, ప్రకృతి ఒకటి అయ్యారు.
అటు వైపు గా వెళ్తూ చూస్తున్న వారికి అక్కడ అగుపించేది ప్రకృతి, పురుషుడు. ఉన్నది మాత్రం ఒక్కటే. అద్వైతం.
ప్రశాంతత అంటే?
సన్నగా వీస్తున్న గాలి వలన, లేస్తున్న లేలేత కెరటాలు ఒడ్డును పలకరించడమా?
అటుగా ఈదుతున్న బాతుల వరుస వదిలి వెళ్తున్న కెరటాల దారిని చూడటమా?
లోపల ఉన్న పంకాన్ని దాచుకొని, వెన్నెల తరకల్ని మోయలేక మోస్తున్న నీలి పైటట్టు సమ్మోహనామా?
కెరటాలు లేకపోవడం ప్రశాంతత.
ఆ లేచిన కెరటాలు సమసి, సమష్టిలో కలవడం కూడా ప్రశాంతతే. కెరటాలు ఒడ్డున లయించకపోతే, చెరువు గట్టు దాటదా? ఊరు మునగదా?
మనస్సు లోని ఆలోచనా తరంగాలు లోపల లయించడమే ప్రశాంతత.
మనిషి తన మనస్సులో మమేకం అవడమే ప్రశాంతత. రాగద్వేషరహిత స్థితి. మనిషి, మనస్సు అని రెండుగా ఉన్నవి ఒకటి అవడం. ఒకే శుద్ద సత్త్వం. అద్వైతం.
No comments:
Post a Comment