దంష్ట్రా మురరిపు వరాహస్య భవతి

అవిద్యానా-మంత-స్తిమిర-మిహిర ద్వీపనగరీ

జడానాం చైతన్య-స్తబక మకరంద శ్రుతిఝరీ |

దరిద్రాణాం చింతామణి గుణనికా జన్మజలధౌ

నిమగ్నానాం దంష్ట్రా మురరిపు వరాహస్య భవతి ||

అమ్మ వారి పాద పద్మ పరాగలేశము  - 

• అజ్ఞానుల లోపల ఉన్న చీకటికి (ని పారద్రోలే ) సూర్యుడు ఉదయించే ప్రదేశం (వెలుగుల గని). [ఉద్యద్భానుసహస్రాభా]
• సోమరులు, ఆలసులు, కార్యోన్ముఖులు కాలేని వారికి (చైతన్యమొసగే) జ్ఞానమనే పుష్ప సమూహం  నుండి జాలువారే నిరంతర మకరంద ప్రవాహము. [సుధాసృతిః]
• దరిద్రుల పట్ల చింతామణుల మాల. (చింతామణి - కోరిన కొరికలు అన్నీ తీర్చే అపురూప మణి). [చింతామణి గృహాంతస్తా]
• సంసార సాగరం లో మునిగి ఉన్నవారికి విష్ణావతారమయిన ఆది వరహాపు కోర.  [సంసార పంక నిర్మగ్న  సముద్దరణ పండితా]

పై శ్లోకం లోని ఆఖరి పాద భాగం -  దంష్ట్రా మురరిపు వరాహస్య భవతి.

ప్రళయ కల్లోల సాగరం. 

మూర్ఖుడైన ఒక రాక్షసుడు భూమిని చుట్టి పడేస్తే, దానిని సాంతం మింగేసిన ఆ సాగరం.  

ఆ సాగరం లోనుండి ఒక్కసారిగా పైకి లేచిన  బ్రహ్మాండమైన తేజస్సుతో ఆది వరాహమూర్తి. 

ఆయన మూపు చివర పెద్ద కోరలు. ఒక గ్రహాన్ని లేపి ఎత్తగల కోరలు. ఆ కోరలే అంత పెద్దవి ఉంటే, ఆ వరాహ మూర్తి విగ్రహం ఇంకెంత విశాలమైనదో ఊహించుకుందాం. 

ఆ కోరల మీద  హిరణ్యాక్షుని దుష్కార్యం నుండి  రక్షింపబడి, ఆ అపారమైన జలనిధిలో నుండి బయటకు ఉద్దరింపబడిన భూదేవి. 

ఈ దృశ్యం అంతా  ఆ పాద భాగం 'దంష్ట్రా మురరిపు వరాహస్య ' లో. 

 

ఆ దృశ్యాన్ని ఇంకొంచం పరికించి చూసే సాహసం చేస్తే -  ఆయన పాదాల వద్ద మహోత్తుంగ  తరంగాలు, నీటిలో నుండి చతుర్భుజాలతో  లేచిన స్వామి శరీరం, దాని  మీద నుండి ఆ సాగర జలాలు జలపాతాలలా కిందకి జారుతూ, స్వామి నోటిలో నుండి తెల్లగా మెరిసిపోతూ  కోరలు, వాటి మీద నీలముగా భూమి. 

అనిర్వచనీయం. ఇది కేవలం ఎవరికి వారు మనోఫలకం మీద చూసుకోవాలసినదే కానీ ఏ కళాకారుడు కూడా చిత్రించలేడు. ఏ దర్శకుడూ ఈ దృశ్యాన్ని మలచలేడు. 

'జన్మజలధౌ నిమగ్నానాం దంష్ట్రా మురరిపు వరాహస్య భవతి'

 

ఈ సంసారమనే మహోధది లో పడిపోయిన వారిని ఉద్దరించేది అమ్మవారి పాద పద్మ ధూళి. కల్లోల సాగరం నుండి భూమిని కాపాడిన ఆది వరాహపు కోర లానే! 

 

శ్లోక పాదం లో ని ఒక భాగం లోనే ఇంత అమృతం ఉంటే, ఇంత వర్ణన ఉంటే, ఇంత సౌందర్యం ఉంటే, నా వంటి అజ్ఞానికే ఇంత ఆనందం కలుగుతూ ఉంటే, ఇంక అమ్మవారి దయ పుష్కలంగా ఉండి, ఆది శంకరులను ఆసాంతం చదివి, అర్థం చేసుకున్న మహానుభావులది కదా సార్ధక జన్మ అంటే!

Seeds!

Many, many years ago I was rummaging through my dad's suitcase filled with his college belongings, early life collections. It was a cornucopia of different mementos, awards, certificate, drawings, paintings, and with books of all sorts - his text books, rough notes from homeopathy classes, bound novels made of magazine publications, UNICEF guides for first aid and child care, Wren-and-Martin grammar, Bengali-English-Telugu dictionary et al. 

Amongst those, there was one that spoke about elements of fiction and how they influence the reader written by a weird sounding name and the other was a novel about a cowboy protecting his ranch in the wild-west filled with missing treasure, Indian war troops, gamblers and smugglers. 

The first book was 'The Romantic Manifesto' written by Ayn Rand and the second one was The Mustang Man by Louis L'Amour. I peeked through the first one, read couple of essays and understood almost nothing except few terms here and there; I read the second one, found it interesting to know about Texas, the desert, the horses, their riders. However, the names of both the authors registered in my mind. 

Two bound books of Tulasi and Tulasi Dalam written by Yandamuri Veerendranath fed my 5th-6th grade summer holidays. These books were made of the weekly publications of those novels from Andhra Bhoomi magazine. 

Few years later, the works of Sri Swamy SundaraChaitanyaananda made their way into our home. Bhagavatam, Chandra Bhaagaa Tarangaalu, SadaaSiva Brahmamendra Swamy keertanalu to name a few. I spent many days reading them, understanding bits and pieces only.

SriSri's Maha Prasthanam made it to our home in my 10th grade and disappeared mysteriously until I hit graduation, but not before I memorized some of the poems. Some random poem collection of works by Shelley, John Keats, Shakespeare passed through too.

A steady flow of various such publications of different genres made it into our house. I was never asked to read any of them, and neither was I stopped from doing my own exploration. 

I had a similar exposure to music, again from my dad's collections. He had three large suitcases of tapes with music of all kinds - western, Hindi-pop, Telugu devotional, Indian classicals and instrumentals, Telugu and Hindi movies, including few full-length movie audios. That was enough to familiarize with the names of artists, different music styles. 

Some of these inputs, readings molded me in some fashion or the other. Some of those grew along with me, expanded my horizons in certain areas of life (and probably took some of those away from me as well). They are constantly evolving, growing even now; there are many that got left behind. 

In absence of one of these avenues that were made available for me, I would have been a less rounded person than what I currently am (which is already dented a lot and lacks many, many things). Given my own physical limitations, I would have been less passionate about activities that need physical acumen. 

That interview in Vizag's SEZ which ended up as a discussion on If by Rudyard Kipling and rationalizing a certain decision of mine by quoting Robert Frost's The Road Not Taken would have been less memorable, if it just ended up being Q&A session on Java constructs.

The inspirations, inputs, thoughts that music and books gave helped me to absorb and enjoy my solitude, to handle the highs and lows of life so far. The sense of accomplishment whenever I could read and understand a complex principle, appreciate a beautiful music note, find a wonderful line in poetry is unparalleled. I am sure others who have different interests would have received that 'high' when reaching a meaningful place in those areas. 

A plant does not grow as soon as you drop a seed in the soil. Soil should be prepared, fertile, with enough moisture and sunlight to allow the seed to germinate, sprout and then grow. 

Your home is the soil in which your kids grow. Set that soil to be a fertile place where they will find the required nutrients that will help them learn and grow. 

Anything and everything you have at home, starting from how you decorate it, how adults speak and behave with one another, books that are present at home, music that is played, food that is prepared, games that are played, different activities of life that are taken up et al. Each of these will influence the path that your kids take as they grow and learn. 

Unlike a seed which cannot think of its own, your kids do think. They love to imitate adults at home, love to explore, love to find new things, love to learn, love to create something. Find these little sparks during their time at home and fuel them. What might be mundane for you might be a 'aha' moment for your kid. 

Introduce your kid to all those things that you think will be good for their future, for their growth. Introduce, do not enforce. They will find their own set of interests. Keep the table open for them to feel safe to express how they feel. Enough sun light, moisture will create magic of sprouting a seed to a plant and a plant to a tree. We cannot control where the next new leaf comes up from or where a branch spins up; we cannot control what new interests a child might pick up. Curation is probably what you need to do to let that growth happen in the right direction (that you think is right).

Will I be successful as a parent by following this? How well can I offer the fertile 'soil' and keep the weeds out? Only the future can tell! :)