జై బాలయ్య!

Once upon a time, movies and dramas in Telugu used to portray stories from puranas, itihasas though diluted with personal agendas of actors, writers and directors. When not from itihasas, they had fantastic stories inspired from various folk tales. Away from folk tales are those movies that were set in the near-part or the current society of that time. They did not stray very far from the practices, beliefs of their audiences.

In a swift move, movies overthrew dramas in Telugu as the means of entertainment at mass. Over stimulation of the base human emotions from movies opiated the masses. This resulted in a dire need to show the lead actor a step above from rest of the cast became a norm and went to such extremes that the stories no longer took place in a society that average audience know. Traditions, religion, human relations got pushed to a remote corner. They only had to be touched with a long stick, with only a passing reference of them in the story or when some stupid religious practice that the director dreams of after a smoking weed has to be shown.

In the current state, the bar is so low that a very rough caricature of a Shiva bhakta as a hero of the movie with a meaningless story line and awful taking, was enough to make the crowd crazy that Telugu movies give more place to traditions and religion. 

True! The guts of the director have to be respected and appreciated for taking this specific story line, but going by his previous movies, the sole intention here can be to allow the hero to perform things that normal humans cannot perform, by declaring him as Lord Shiva. It does not feel like he intended to glorify the religion.

Sprinkle some words from sanskritam here and there, a long monologue with an utterly meaning less shloka paadam (అహింసా పరమో ధర్మః, ధర్మ హింసా తథైవచ - does not make a full verse or shloka) about ahimsa, some scenes with the lead actress losing her heart to a person who is old enough to be her uncle, really bad scene that can cause the kid character to get PTSD by watching his mom violated and her perpetrator killed brutally, sentiments of a mother losing one of her two children - you have a block buster. Treating it as anything else is a grave mistake. 

At the end of the day, the movie has to provide entertainment to majority of its audience and this movie succeeded in doing that. When you have Balayya performing rudra tandavam to Thaman's ear piercing, heart-pounding beats from what seems to be like 1000 drums at once, what other trance do the audience needs, that too when covid-19 deprived them of a senior hero's movie for close to two years. కరువు తీర్చాడు బాలయ్య బాబు. జై బాలయ్య!

Not the first, and definitely not the last!

Like most other things here, one more random thought. 

Most of my experiences, joys, sorrows, feelings are not unique to me. I am one amongst many billions since the beginning of mankind to have loved someone, to have hated someone, to have family, parents, jobs, house to live, enjoy art, savor food. One of many to have won, to have lost, to live and definitely to lose this identity as I die.

This 'I', who had nothing this world as a life form took shape in my mother's womb, will turn into nothing after my death. I brought in nothing; I take nothing with me. I 'own' nothing between this birth and death. If I do claim such ownership, then it's probably a child's play. A child creates castles in sand on a beach. Leaves them as they are when it's time to go home. No matter how big or small enterprise that you work on, when it's time to go, all that has to be left behind. Like the stage of a drama that's left empty after the show's done. Until that final call, the effort to earn, to help, to create, to enjoy, to do something that leaves some sort of impression however big or small in this world continues. 

Annamayya's - నానాటి బ్రతుకు నాటకము.. పుట్టుటయు నిజము, పోవుటయు నిజము.. నట్టనడిమీ పని నాటకము.

I live my life as a singular which is a part of this collective that I call as world. This world which is my perception that's created by the signals from sensory organs of one body. When the curtain falls, when my life seizes to exist and when all the actors in that plan exit the stage, what's left is that shell alone which had that play's character in it until then. That shell, my body loses its identity. As the 'life' in it becomes a void, the body becomes another mere object in this world. It gets cremated, buried or left to end up as meals to birds, animals and insects.

Until that final act ends, the drama must go on. This life should continue. The masks on the face should remain. Sorrows to cry to, joys to laugh at. The balancing act is to fully take part in it, all the while knowing that the facade goes away at one point or the other. The curious thing about it is, I immerse myself in the play so much that I lose the sense that it is all temporary. I 'live' in it. Of course, that's how this world runs.  That's how this సంసారం continues for everyone except to those select few who can live their life like a water drop on lotus leaf - being on it all the time, but never clinging to it. 

I am definitely not the first to have these inner ramblings, and definitely not the last! I, remain thus. 

Fools, morons and lunatics!

Uberto Eco's Foucault's Pendulum is a satirical piece full filled with secret societies, medieval manuscripts, codes,  occult, mysteries, and conspiracy theories. 

The core thought of this satirical novel seems to be that you can pick any fact or thought and link it to any other idea to form a solid belief. You can form a solid theory based off facts that teeters on the border between truth and lie. Such a theory is otherwise known as a conspiracy theory.

It is fun to read. When is a satire not fun, unless that satire is targeted on yourself!

Here's some dialog between two characters in that novel - talking about cretins, fools, morons, and lunatics.

"Each of us is sometimes a cretin, a fool, a moron, or a lunatic. A normal person is just a reasonable mix of these components, these four ideal types."

…

"Cretins don't even talk; they sort of slobber and stumble. You know, the guy who presses the ice cream cone against his forehead or enters a revolving door the wrong way." 

"Being a fool is more complicated. It's a form of social behavior. A fool is one who always talks outside his glass."

"What do you mean?"

"Like this."

He pointed at the counter near his glass.  "He wants to talk about what's in the glass, but somehow or other he misses. He's the guy who puts his foot in his mouth. For example, he says how's your lovely wife to someone whose wife has just left him."

"Yes, I know a few of those."

…

"Fools are in great demand, especially on social occasions. They embarrass everyone but provide material for conversation. In their positive form, they become diplomats. Talking outside the glass when someone else blunders helps to change the subject."

…

"Fools don't claim that cats bark, but they talk about cats when everyone else is talking about dogs. They offend all the rules of conversation, and when they really offend, they're magnificent. It's a dying breed, the embodiment of all the bourgeois virtues."

…

"Ah. Morons never do the wrong thing. They get their reasoning wrong. Like the fellow who says all dogs are pets and all dogs bark, and cats are pets, too, and therefore cats bark. Or that all Athenians are mortal, and all the citizens of Piraeus are mortal, so all the citizens of Piraeus are Athenians."

"Morons will occasionally say something that's right, but they say it for the wrong reason."

"You can spot the fool right away (not to mention the cretin), but the moron reasons almost the way you do; the gap is infinitesimal. A moron is a master of paralogism."

…

"A lunatic is easily recognized. He is a moron who doesn't know the ropes. The moron proves his thesis; he has a logic, however twisted it may be. The lunatic, on the other hand, doesn't concern himself at all with logic; he works by short circuits. For him, everything proves everything else. The lunatic is all idée fixe, and whatever he comes across confirms his lunacy."

Perfume

 

అమరావతి కథలు - శంకరమంచి సత్యం గారు | ఒక రోజెళ్ళిపోయింది

ఉదయం లేచినప్పటి నుండి ఉరుకులు, పరుగుల జీవితం. ఎవరినీ ఎక్కడా ఒక్క నిమిషం కూడా నిలుచొనివ్వని వేగం. చిటికెడు చిట్కాలు. గుప్పెడు ఆలోచనలు. తొట్టె నిండా పనులు. తామర తంపర కోరికలు. ఈ పరుగు పందెం లో విజయం ఎప్పుడూ ఆమడ దూరం. ఎవరైనా నన్ను 'ఎక్కడికి ఈ పరుగు' అంటే అది  'బదులే లేని ప్రశ్న' అన్న సమాధానం ఇస్తానేమో.

ఈ కథ కోసం పెద్దగా చెప్పడానికి ఏమీ లేదు. 

పిచ్చయ్య అనే ఒక సామాన్యుడి జీవితం, అతని దిన చర్య, నిర్యాణం - ఈ కథ. ఇవి కేవలం ఒక రోజు గడిచిపోయినట్టుగా, నిశబ్దంగా విచ్చుకునే పువ్వులా, ఎవ్వరూ చూడనప్పుడు విరిసిన చంటి పాప నవ్వులా  చాలా సామాన్యంగా ఉంటాయి. 

ఆయన కోసం కానీ, ఆయన దినచర్య కోసం కానీ పెద్దగా చెప్పుకోవడానికి ఏమీ లేదు. లేదా? ఏమో? అది పాఠకుల విజ్ఞతకే వదిలేశారు శంకరం గారు. 

ఈ కథలో నుండి యథాతథంగా కొన్ని వాక్య సంపుటాలు. 

"ఒక రోజు వెళ్ళిపోయింది. మరో రోజు వస్తోంది. వెళ్ళిపోయిన రోజు గురించి ఆలోచిస్తూంటే వచ్చిన రోజు కూడా వెళ్ళిపోతుంది. 

అలా వచ్చి వెళ్ళిపోయిన రోజులలో ఒక రోజు పిచ్చయ్య గారు వెళ్లిపోయారు.   

... పరుగెత్తే ప్రవాహం అడుగు తెలియకుండా ఈదుకెళ్ళే చేప పిల్లలా, తొణకని సరస్సులో కదలని అలలా, ఆయన కాలానికి తెలియకుండా కాలంతో కలిసిపోయి జీవితమంతా గడిపాడు.  

... రెండు మెతుకులు తిని ఆ వడపప్పు సీతమ్మగారికిన్ని పెట్టి తాను ఒకొక్క గింజే నములుతూ నిద్రలోకి వెళ్లిపోయేవాడు. అలా నిద్రలోకి వెళ్ళిపోయిన పిచ్చయ్యగారు ఒక రోజు తిరిగి లేవలేదు. కాళ్లకట్ట నుండి లేచిన సీతమ్మగారు పిచ్చయ్యగారు పోతే గొల్లుమనలేదు. బొట్టు మాత్రం చెరుపుకొని "ఇంతకాలం నా ఎదురుగా ఉండేవారు, ఇప్పుడు నాలోనే ఉన్నారు" అనుకుంది. 

పిచ్చయ్యగారు ఏవీ సాధించలేదు. తగాదాలు తీర్చలేదు. సమస్యలు చర్చించలేదు. కానీ కాలానికి తెలియకుండా కాలంలో కలిసిపోయి బతికాడు. అది చాలదా? చాలటంలేదు చాలా మందికి."

ఇది చదివిన తరవాత  కొంత సేపు ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను. 

పిచ్చయ్య గారు నిజంగా ఏమీ సాధించలేదా? ఆయనవి అంటూ ఏ గుర్తులూ మిగల్చలేదా? 

ఆయన నిత్యం పలకరించే పువ్వుల చెట్టు, దాని మొగ్గలు,  స్నానం చేసే కృష్ణ గట్టు, ఆయన మౌనంగా అభిషేకం చేసే అమరేశ్వరుడు, కోవెలలో ఆచార్లు గారు, గాలి గోపురం మీద పావురాలు,  కోవెల బయట గోళీలు ఆడుకునే పిల్లలు, ఆయన సాయంత్రం వెళ్ళే రామాలయం - వీటి అన్నిటిలో సీతమ్మ గారికి పిచ్చయ్య గారు కనిపిస్తూనే ఉంటారు. వారందరికీ ఆయన లేని లోటు తెలుస్తూనే ఉంటుంది. 

Is it the longing for a life in a world that's more simple, slow, happy and bound together made me like this story more? 

ఏమో! ఆ analysis చేయడం ఎందుకు? 

Does splitting and understanding Beethoven's symphony as crests and troughs of sound waves add anything to appreciating the beauty of that piece?

వంశీ కతలు - పిండంతే నిప్పటి

'నవంబరు లో అరుణాచలం వెళ్దాం అనుకుంటున్నాం. మావయ్య వస్తానన్నారు. నీతో మాట్లాడి ప్లాన్ చేయమన్నారు' అని బావ సంక్షిప్త సందేశం. 

'సరే బావ.. తిథి వారాలు ఖరారు చేసి చెప్పు' అన్నాను. 

ఈ యాత్ర కి పెట్టిన సెలవాలు సరిపోవాయె. సరే.  కొన్ని రోజులు సొంత దేశం నుండే పని చేస్తా అని ఉద్యోగ దేశం లో చెప్పాను. 

ఈ లోపే ఇంకొక వార్త - ' మనం వెళ్దామనుకున్న సమయానికి కార్తీక మాస ఉత్సవాలు ఉంటాయి. అరుణాచలం చాలామంది భక్తులతో కిక్కిరిసి ఉంటుంది. ఇంత తక్కువ సమయంలో అక్కడ బస, దర్శనం ఏర్పాట్లు చేయడం కుదరదు' అని. 

గాలి తీసేసిన బుడగలా ఐపోయాను. 

అమ్మ, నాన్న కొన్ని సంవత్సరాల ముందు అరుణాచలం వెళ్లారు. అరుణాచలం గుడిలో దర్శనం అయిన తరవాత 'నేనింక బయటకి రాలేను' అని అమ్మ గదిలో నీరసించి పడుకుండిపోతే, ఎవరో వచ్చి 'పడుకోవడం ఏమిటి. బయటకి పద' అని గద్దించినట్టు అనిపించిందంట. ఎక్కడ లేని శక్తి వచ్చి  లేచి, తయారయి, గిరి ప్రదక్షిణ చేసి, రమణాశ్రమం,  విరూపాక్ష గుహ అన్నీ చూసుకొని, ఆశ్రమంలో కొంత సేపు ధ్యానం చేసుకొని తిరిగి వచ్చారు అంట ఇద్దరూ. 

"వంశీ, నువ్వు అరుణాచలం చూడాలి రా" అని అమ్మ అంటూ ఉండేది. అమ్మతో  ఆ యాత్ర భౌతికంగా  చేసే అదృష్టానికి నన్ను దూరం చేసి ఆ గౌరీ  లోకానికే ళ్ళిపోయింది 2019 లో. 

2017 నుండి తిరుమలలో స్వామివారి దర్శనం చేసుకోవాలి అని నా కోరిక. కోరిక ఒక్కటి ఉంటే సరిపోదు. ఆయన ఆజ్ఞ, అనుగ్రహం కూడా ఉండాలి కదా. గత సంవత్సరంగా ఈ తపన బాగా ఎక్కువయ్యింది. ఇంటి దగ్గర ఉన్న కోవెల్లో స్వామి వారి నిలువెత్తు విగ్రహం చూసిన ప్రతీసారి కొండ మీద ఆయన మూల విరాట్టుని చూసినంత ఉపశమనం కలిగేది. ఎన్నిసార్లు మానసికంగా తిరుమల యాత్ర చేసినా, ఆ దర్శన కాంక్ష పెరుగుతూనే ఉంది. 

అరుణాచలం వెళ్ళడం అవదు అని తెలిసిన తరవాత, రవి బావ తో 'సరే నవంబరులో ఎప్పుడైనా నీకు తిరుమల వెళ్ళే ఉద్దేశం ఉంటే, నాకు కూడా చెప్పు' అన్నాను, covid కారణం గా ఏమైనా ఆంక్షలు, నిషేధాలు ఉంటే వాటిని స్వామి వారే చూసుకుంటారులే అనుకుంటూ. 

'నవంబరు 23న అరుణాచల కార్తీక దీపోత్సవం అంట, కాబట్టి 24న అరుణాచలం వెళ్ళి, తరవాత రోజు తిరుమలలో నిజ రూప దర్శనం అవుతుందేమో చూస్తాను' అన్నాడు. 

ఆ మాట వినగానే  నాకు ప్రాణం లేచి వచ్చింది. 

 ఈ లోపు ఇంకొక మార్పు 'COVID నిబంధనలు తమిళ నాడులో సడలించారు. శని, ఆదివారాలు కూడా కోవెలలు తెరిచి ఉంచుతారు. కాబట్టి ముందు 25 Nov నిజరూప దర్శనం, 26 Nov అరుణాచలం, 27 Nov తిరుగు ప్రయాణం. మొత్తం యాత్రకి కావలసిన ఏర్పాట్లు అన్నీ చేసేశాను'. 

మరింకెటువంటి మార్పులు లేకుండా అనుకున్న తేదీకి రేణిగుంటలో తెల్లవారే దిగి, తిరుమలకి బండి మాట్లాడుకొని, కొండ మీదకి చేరుకున్నాం.

కొండమీద భక్తుల రద్దీ తక్కువగా, వాతావరణం చాలా ఆహ్లాదంగా, నా మనస్సు స్వామి వారి దర్శనం ఎప్పుడా అన్న ఉత్సుకతతోను ఉన్నాయి. 

రాత్రి  8కి దర్శనం. తిరుమల మాడ వీధులలో  నడుస్తూ 'స్వామీ! ఇంత దగ్గరలో ఉన్నా, నీ దర్శనం కోసం ఇంకా కొన్ని గంటలు ఆగాలి కదా' అని  అనుకున్నా. 

బేడీ ఆంజనేయ స్వామి వారి దర్శనం చేసుకొని, ఆయన ఎదురుగా కొబ్బరి కాయ కొట్టి,  మిగిలిన భక్తులు సమర్పించిన కర్పూర కానుకలతో నిలువెత్తు దీపాపుసమ్మెల లో వెలుగుతున్న హారతిలో నా కర్పూరం కూడా కలిపాను.  

'త్రిగుణాత్మకమయిన మాయా ప్రభావం చేత, వివిధ నామ రూపములతో  ఈ జగన్నాటకం నడుస్తున్నా, అందులో ఉన్నది ఒకే పరబ్రహ్మ స్వరూపం. నామరూపగుణభేధాలు అన్నీ ఆయన ముందు ఒకటైపోతాయి.'