అమరావతి కథలు - శంకరమంచి సత్యం గారు | ఒక రోజెళ్ళిపోయింది

ఉదయం లేచినప్పటి నుండి ఉరుకులు, పరుగుల జీవితం. ఎవరినీ ఎక్కడా ఒక్క నిమిషం కూడా నిలుచొనివ్వని వేగం. చిటికెడు చిట్కాలు. గుప్పెడు ఆలోచనలు. తొట్టె నిండా పనులు. తామర తంపర కోరికలు. ఈ పరుగు పందెం లో విజయం ఎప్పుడూ ఆమడ దూరం. ఎవరైనా నన్ను 'ఎక్కడికి ఈ పరుగు' అంటే అది  'బదులే లేని ప్రశ్న' అన్న సమాధానం ఇస్తానేమో.

ఈ కథ కోసం పెద్దగా చెప్పడానికి ఏమీ లేదు. 

పిచ్చయ్య అనే ఒక సామాన్యుడి జీవితం, అతని దిన చర్య, నిర్యాణం - ఈ కథ. ఇవి కేవలం ఒక రోజు గడిచిపోయినట్టుగా, నిశబ్దంగా విచ్చుకునే పువ్వులా, ఎవ్వరూ చూడనప్పుడు విరిసిన చంటి పాప నవ్వులా  చాలా సామాన్యంగా ఉంటాయి. 

ఆయన కోసం కానీ, ఆయన దినచర్య కోసం కానీ పెద్దగా చెప్పుకోవడానికి ఏమీ లేదు. లేదా? ఏమో? అది పాఠకుల విజ్ఞతకే వదిలేశారు శంకరం గారు. 

ఈ కథలో నుండి యథాతథంగా కొన్ని వాక్య సంపుటాలు. 

"ఒక రోజు వెళ్ళిపోయింది. మరో రోజు వస్తోంది. వెళ్ళిపోయిన రోజు గురించి ఆలోచిస్తూంటే వచ్చిన రోజు కూడా వెళ్ళిపోతుంది. 

అలా వచ్చి వెళ్ళిపోయిన రోజులలో ఒక రోజు పిచ్చయ్య గారు వెళ్లిపోయారు.   

... పరుగెత్తే ప్రవాహం అడుగు తెలియకుండా ఈదుకెళ్ళే చేప పిల్లలా, తొణకని సరస్సులో కదలని అలలా, ఆయన కాలానికి తెలియకుండా కాలంతో కలిసిపోయి జీవితమంతా గడిపాడు.  

... రెండు మెతుకులు తిని ఆ వడపప్పు సీతమ్మగారికిన్ని పెట్టి తాను ఒకొక్క గింజే నములుతూ నిద్రలోకి వెళ్లిపోయేవాడు. అలా నిద్రలోకి వెళ్ళిపోయిన పిచ్చయ్యగారు ఒక రోజు తిరిగి లేవలేదు. కాళ్లకట్ట నుండి లేచిన సీతమ్మగారు పిచ్చయ్యగారు పోతే గొల్లుమనలేదు. బొట్టు మాత్రం చెరుపుకొని "ఇంతకాలం నా ఎదురుగా ఉండేవారు, ఇప్పుడు నాలోనే ఉన్నారు" అనుకుంది. 

పిచ్చయ్యగారు ఏవీ సాధించలేదు. తగాదాలు తీర్చలేదు. సమస్యలు చర్చించలేదు. కానీ కాలానికి తెలియకుండా కాలంలో కలిసిపోయి బతికాడు. అది చాలదా? చాలటంలేదు చాలా మందికి."

ఇది చదివిన తరవాత  కొంత సేపు ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను. 

పిచ్చయ్య గారు నిజంగా ఏమీ సాధించలేదా? ఆయనవి అంటూ ఏ గుర్తులూ మిగల్చలేదా? 

ఆయన నిత్యం పలకరించే పువ్వుల చెట్టు, దాని మొగ్గలు,  స్నానం చేసే కృష్ణ గట్టు, ఆయన మౌనంగా అభిషేకం చేసే అమరేశ్వరుడు, కోవెలలో ఆచార్లు గారు, గాలి గోపురం మీద పావురాలు,  కోవెల బయట గోళీలు ఆడుకునే పిల్లలు, ఆయన సాయంత్రం వెళ్ళే రామాలయం - వీటి అన్నిటిలో సీతమ్మ గారికి పిచ్చయ్య గారు కనిపిస్తూనే ఉంటారు. వారందరికీ ఆయన లేని లోటు తెలుస్తూనే ఉంటుంది. 

Is it the longing for a life in a world that's more simple, slow, happy and bound together made me like this story more? 

ఏమో! ఆ analysis చేయడం ఎందుకు? 

Does splitting and understanding Beethoven's symphony as crests and troughs of sound waves add anything to appreciating the beauty of that piece?