On the Edge

It would be gross injustice if I do not jot in this b'log' on what I am going through. My vacation to India starts in about six days from now - luggage is still waiting to be packed, visa documents waiting at someone's desk to be handed over, visa travel requests pending approval in another guy's mail box, zero response from IT department on expiring RAS card, shopping waiting to be completed, airport conveyance booking getting postponed day after day, no sleep, no food, unpredictable load at work, no-response RSVP requests - in short chaos is ruling my days. In the middle of this chaos, I am not able to think of the event which triggered this vacation - my marriage. So many bits and pieces, too many threads to hold and so many events to culminate the finale.
Probably, it doesn't matter how things go if you look at bigger picture in life. As one of my friends said, leave about micro view and try looking at a macro level, whatever that means.


Each day a new challenge, each hour a new hurdle, it's like living on the edge, barely keeping from falling off it, though it feels like falling off it. Barely alive and rarely happy.


‎... ... ...
Tell me what you think about your situation
Complication - aggravation
... ... ...
Livin' On the Edge
You can't help yourself from fallin'
Livin' On the Edge
You can't help yourself at all
... ... ...

Miss 'Universe'?!

ఒకే మనిషికి రెండు నాల్కలేల?
తెలుగువారి మధ్య తెలంగాణా గోల యేల
'భూ' నారుల నడుమ 'విశ్వ' సౌందర్య పోటీలేల?
వినవే బాల ఇదే కలి లీల! :-)

Testing Blogger Android app

Downloaded Android app for Google blogger yesterday and as my human form's nature dictates posting this text as a test post to check if the app works or not.
This app also allows to post pictures taken from mobile camera.  Sadly gingerbread doesnot allow Google transliterated text.

Spit of a Neuron

For the first time in life, I think of the choice that I made and wonder if I made the correct one or not. Probably this dilemma would prevail till the day comes when this thought would seize to make any sense in my universe. Any person who tries to make everyone around him happy, can never be happy. True. The impermanence of life does not change. The belief in control over one's life is just a myth, becomes stronger as days pass by.

Satyam forms the base of Shivam and Sundaram. But in my world, what is the base of this satyam? Heart is what says to run and mind is what stops it. An axiom that there exists a point where heart and mind intersect. That forms the base of satyam. It is foolishness to question an axiom, but  does that point of singularity exist?  Confusion prevails. Synapses in brain spark and fade away. Like a candle's last moments stretched out for eternity. Where do you find the intersection of two lines to infinity? Only I can hear my wails. It's only me to recognize that I am getting sucked into my the mire of inability, but fail to acknowledge my failure, clutching to the last grass blade that my hand can touch to prevent myself from seizing to exist.

'We are governed by rules written by people that we do not know to exist'. A neuron spits before dying. Life continues.

[Few years later...]

As I continue to grapple with these conflicting thoughts, I find myself constantly questioning the nature of existence and the choices I am making. The struggle between the heart and mind seem never-ending, and the pursuit of truth, or 'satyam,' appearing to be elusive.

May be life is not always about finding definitive answers or reaching an absolute state of truth. It is about the journey we take, the choices we make, and the lessons we learn along the way. Sometimes, our happiness lies in embracing the uncertainty and impermanence of life, rather than seeking control over every aspect of it.

Perhaps the intersection of heart and mind is not a fixed point, but rather a dynamic and ever-evolving balance that each person must strive to achieve in their own way. This delicate equilibrium could change as we grow and evolve, and it is our responsibility to adapt and make the best of it.

Can I stop focusing solely on the idea of finding a single point of convergence between my heart and mind and instead pay attention to my inner voice and trust my instincts, while also using my intellect to guide me through life's challenges? A long question!

Life continues to be filled with dilemmas and difficult choices to make and may be these moments of uncertainty are a part of the human experience. By learning to embrace them and find balance within us, we might be better equipped to navigate through life's complexities.

As I continue on my journey, various encounters in life serve as gentle reminders that sometimes, the most valuable lessons are those that we stumble upon unexpectedly. With each passing day, I am becoming more aware of the beauty in the impermanence of life, and gradually, at some random time in future or by end of my life the wails within me will quieten down, replaced by a newfound sense of inner peace and acceptance. Who knows?

Illusion called Life

Faces pass by, masks pass by and at times I never know if it is the face that I see or if it is a mask. If it is through a mask am I seeing or without one. The border between dreams and reality begins to merge. People laugh at me and I return those laughs like a mad man. Mind wanders into places that I myself would not dare to go. It creates pictures of such intensity, cruelty and rawness as though created from the smokes of Hell's fire.

The realization that no love is selfless mocks at my eternally romantic heart. The different meanings that creep into my mind for the words 'relation','love', 'life' bring out a completely new world. A world where you are alone even when you are amongst the people that want you, that care for you. Life begins to trend to meaningless and there is only one thing that keeps me away from going insane. I do not know what it is. I became an automaton. The boundaries between past, present and future began to erase, passing like sands from one dune into another.

You watch a movie and you know that the hero kicking some badasses, dancing with some girl is just fake. I feel the same about this world and its daily goings. Everything seems just fake and nothing seems real. I don't know why I too embrace this artificiality? Is this the proverbial 'maya'? If yes, how come an idiot like me is able to identify 'maya'? May be even my realization and point of view is also 'maya'.

Scenarios in life create relations, relations churn love, love creates bondings. Bondings create bindings.

Binds in telugu are called 'పాశములు'.
పాశముల చేత బంధింప బడేది పశువు.మనిషి కూడా ఒక పశువే. కాకపొతే జ్ఞానమున్న పశువు. యెంత జ్ఞానముంది అంటే తన పాశాలని తానే తయారు చేసుకునే అంత. ఆ పాశాలే తన లోకం అని, అవి శాశ్వతమని భావించి, వాటిలోనే జీవించి, క్రీడించి, మరణిస్తాడు.

"అంతా మట్టేనని తెలుసు

అదీ ఒక మాయే అని తెలుసు"

మూడు యాభైలు ఎవరు బతకరు. కన్ను తెరిస్తే జననం, కన్ను మూస్తే మరణం, రెప్పతాఉ కాలం ఈ వెదవ జీవితం అన్నారు ఎవరో. ఆ మాత్రం జీవితానికే కక్షలు, కార్పణ్యాలు, ప్రేమలు, అభిమానాలు, బంధాలు, అనుబంధాలు, ఆస్తులు, అంతస్తులు, అస్మదీయులు, తస్మదీయులు. మనకి ఉన్నంత అతిశయోక్తి  గోడల మీద బతికే బల్లికి, గోడల మీద పాకే నాచుకి కూడా ఉంటుంది. వాటి జీవితాలకి, మన జీవితాలకి పెద్ద తేడా లేదు  ఒక్క జీవిత కాలం తప్ప.

Still I continue to embrace what I see in this world as 'reality', getting ready to fall into the trap. Call it simple ignorance or 'maaya'. The Illusion called Life. At the end of the day, I too am a normal human being, homo sapiens governed and controlled by the same brutal, bestial powers and desires of body and mind, that were present since life started on Earth. I am, so I live.

నవ ఉగాది

చిర్రు మనే  ఎండలు
వెలిగిపోయే  మామిడి  పూతలు
కొమ్మల్లో   కోకిల  కూతలు
ఆగామి  వాసంత  వీచికలు.

ఏరుకొని వచ్చిన 

వేప  పువ్వులు
తోటలో కొట్టుకు తెచ్చిన
మామిడి పిందెలు
కోమటి కొట్లో నుండి
కొత్త చింతపండు, బెల్లాలు.
ఉగాది పచ్చడి లో వస్తువులు.

ఉదయాన్నే తలంటి స్నానం

అమ్మ చేసే పచ్చడి తినడం
రామాలయంలో పంచాంగ శ్రవణం 
అమ్మవారి జాతర సంబరం
అది  వసంత  నవ రాత్ర  ఆరంభం
ఒక  కలగా మిగిలిన 
చిన్నప్పటి ఉగాది వేడుకల చిహ్నం.

దేశం కాని  దేశం లో

అమ్మ పిలుపు వినిపించదు
నాన్న దండన ఉండదు
చెల్లి అల్లరి కనిపించదు 
పుష్పసురభిలం  లేదు
ఉగాది శోభ అనిపించదు
ఈ  వాసంతం  రుచించదు!

ఈ బతుకు పరుగులో పడి

ఉగాది అయినా, ఏ ఆది  అయినా, ఒకేలా జీవిస్తూ 
నోటుల వేటలో, మాటల కోటలు కట్టుకుంటూ
కాగితం పూలలో వసంత శోభ ని వెతుక్కుంటూ
హృదయగహ్వారాలని బంధించి
ఎగశ్వాసతో ఈ  అంతులేని పరుగు లో
మొదటి స్థానపు ఎండమావి కై  పోటి పడుతున్నాం!

అందుకే ఒక్క నిమిషం ఆగుదాం!

ఈ చైత్ర శుద్ధ పాడ్యమి నాడు 
మనల్ని, మనవాళ్ళని, మళ్లీ గుర్తుతెచ్చుకుందాం
మన మూలాలని ఒక్కసారి వెతుక్కుందాం 
జీవితాన్ని వేటితోనో కొలవటం ఆపి, ఆస్వాదిద్దాం!
వచ్చు కాలం మేలు పోవు కాలం కంటే అని కోరుకుందాం.
నవ తరానికి  దీపస్తంభాలుగా  నిలుచుందాం
రేపటి తరానికి  సాంస్కృతిక బాట ని  వేద్దాం!


నేడు వచ్చిన ఈ వత్సరాన్ని
గుండె తలుపులు తీసి ఆహ్వానిద్దాం
ఈ  'ఖర' నామ ఉగాది  అందరికి
శ్రీకరంగా ఉండాలి  అని కోరుకుందాం!
లోకాః సమస్తాన్ సుఖినోభవంతు అంటూ
ఈ ఉగాదిని 'నవ' ఉగాది గా మార్చుకొని
నూతన సంవత్సర  శుభాకాంక్షలు చెప్పుకుందాం!

Destiny

My destiny seems to be written on a paper
fluttering in tonight's warm winds!
Dreams floating from my open eyes
like incense, melt into the night!

You! from my world and in my heart.
Love mirrored in a pool!
Move away though I call;
Reflections cannot hear.

This night I move among the shadows,
as the star light passes through me
from a hole in my chest,
in the shape of a heart!

The image in the pool moves away
And my destiny written on a paper
dances to the music of the Spheres
and flutters in tonight's warm winds!

2008

Snow

showering like thousands of feathers
disappearing at the first touch of hand
showering like wonderful dreams
that disappear at the first wake from sleep


it lands on my cheeks
like kiss in a bower
it drops down melting
tears of parting lover!


holding to the dry tree branches
blooming white flowers
sprouting white leaves
one touch of sun to melt into oblivion


there goes a couple under an umbrella
and here is an oldman treading slow on snow
and here I sit near window
watching the falling snow


the volatile snow showering beauty
and impermanence of life
stays bright for as long as it lasts
ends mushy on the road. No one cares!

త్వం

ఆకాసాన హరివిల్లుపై
వయ్యారి మెరుపువై!
తీగచాటు మొగ్గపై
విరిసిన మంచుపువ్వువై!

నా మది పై
వేసిన ఊహిల పందిరివై!
నీలాల కడలి అలవై
కనురెప్ప మాటు కలవై!

నా మనస్సువు నీవై
నా ఉషస్సు నీవై...
నాలో సగమై
ఓదార్చు మలయమారుత్తువై!

క్రిష్ణ శాస్త్రి ఊర్వశి లా
నండూరి వారి ఎంకి లా
కలగానె ఉండిపొతావొ
కళనే మరిపిస్తావో

అహం

కనిపించని నఖక్షతాలు
పొడిబారిన తడి పెదవులు
మగతగా సుదూర సురభిళం
చల్లగా తగిలిన వెచ్చని స్పర్శ.


కల్లలైన కలలను చూసే కనులకు
ఏమి చెప్పి సముదాయించాను?
చల్లగా నిద్రలోకి వచ్చిన అతిథిని
మెలుకువ లో ఎలా కలువను?

ఏదారిలో వీడానో ప్రేయసి ని
కలల దారిలో ఎలా మరువను?
ప్రశ్న విన్న చంద్రుడు 'తెల్లారింది'
అంటూ మబ్బుల్లో మాయమయ్యాడు

అశ్రుత్వ గాంధర్వం కోసం
అలిఖిత చిత్రం కోసం...